HAVACILIKTA İŞTEN ÇIKARMALAR: KAYBEDEN KİM?

Havacılıkta Krizin Faturası Neden Hep Çalışana Kesiliyor? Bir Ömrün Karşılığı Bir Tebligat mı?

Havacılık sektörü tarih boyunca birçok kriz yaşadı. Pandemiler, savaşlar, ekonomik dalgalanmalar, yakıt krizleri, bölgesel gerilimler ve operasyonel zorluklar…

Ancak her kriz döneminde değişmeyen bir gerçek var:

İlk fatura çoğu zaman çalışanlara kesiliyor.

Bugün birçok havacılık şirketinde işe alımların durdurulduğu, bazı çalışanların performans gerekçesiyle işten çıkarıldığı ya da işten ayrılmaya zorlandığı yönünde haberler ve iddialar gündeme geliyor.

Peki gerçekten çözüm bu mu?

Yıllarını havacılığa vermiş, gençliğini apronlarda, terminallerde, ofislerde, hangarlarda ve operasyon merkezlerinde geçirmiş insanlar bir gün ansızın çağrılıp “kusura bakmayın, yollarımızı ayırmak zorundayız” denilerek hayatlarının dışına itilebilir mi?

Bir çalışanın şirketine verdiği 5 yılın, 10 yılın, 15 yılın değeri sadece birkaç imzadan mı ibarettir?

Sendikalar Nerede?

Belki de bugün sorulması gereken en önemli soru budur. Sendikacılık Kampanya Dağıtmak mı, Hak Savunmak mı? Aidat Var, Dayanışma Nerede?

• Sendikalar ne için vardır?
• Üyelerine indirim kartı sunmak için mi?
• Kampanyalar düzenlemek için mi?
• Yoksa çalışanların en zor günlerinde onların sesi olmak için mi?

İşten çıkarılan yüzlerce çalışanın yaşadığı mağduriyetler karşısında neden güçlü bir duruş göremiyoruz?

• Neden kapsamlı raporlar hazırlanmıyor?
• Neden sektörün geleceği adına ortak çözüm önerileri sunulmuyor?
• Neden çalışanların sesi olacak açıklamalar yapılmıyor?

Sendikacılık yalnızca iyi günlerde aidat toplamak değildir.

Sendikacılık, zor günlerde üyelerinin yanında durabilmektir.

Sessizlik bazen tarafsızlık değil, sorumluluktan kaçış olarak algılanabilir.

Asıl Sorumlu Kim?

Şirketler zor dönemlerden geçebilir.

• Pazar daralabilir.
• Maliyetler artabilir.
• Gelirler düşebilir.

Bunlar iş hayatının gerçekleridir.

Ancak şu soru da cevap beklemektedir:

Ortaya çıkan tabloyu sadece çalışanlar mı oluşturdu?

Yanlış planlamaların, öngörü eksikliklerinin, hatalı büyüme stratejilerinin veya geleceği okuyamayan yönetim anlayışlarının hiç mi payı yok?

Eğer bir şirket yıllarca yanlış kararlar aldıysa bunun bedelini neden sadece çalışanlar ödemek zorunda kalıyor?

Neden bazı yöneticiler koltuklarında kalmaya devam ederken, yıllarca emek veren çalışanlar kapının önüne konuluyor?

Gerçek liderlik, kriz zamanlarında çalışanını koruyabilmektir.

İnsan kaynağını ilk vazgeçilecek maliyet kalemi olarak görmek değil.

İşten Çıkarmak Başarı Değildir

Bir çalışanın işine son vermek kolaydır.

Asıl başarı, onu koruyabilmektir.

Dünyanın birçok ülkesinde kriz dönemlerinde kısa çalışma modelleri, geçici ücretsiz izinler, dönüşümlü çalışma sistemleri veya yeniden yapılandırma yöntemleri uygulanmaktadır.

Amaç çalışanı tamamen kaybetmemektir.

Çünkü sektör toparlandığında yeniden ihtiyaç duyulacak olan şey bina değil, ekipmandan önce insan kaynağıdır.

Tecrübeyi bir günde yetiştiremezsiniz.

Bir havacılık çalışanının yıllar içinde edindiği bilgi, refleks ve kurumsal hafıza satın alınabilecek bir şey değildir.

Peki sektör tekrar büyüdüğünde neden öncelik daha önce işten çıkarılan bu insanlara verilmez?

Neden yeniden işe alım süreçlerinde ilk kapı onlara açılmaz?

Bu sadece ekonomik değil, aynı zamanda vicdani bir sorumluluktur.

Mahkeme Koridorlarında Geçen Yıllar

İşten çıkarılan birçok çalışan haklarını aramak için mahkemelere başvuruyor.

Ancak davaların sonuçlanması yıllar sürebiliyor.

Bu süreçte insanlar işsiz kalıyor.

• Aileler etkileniyor.
• Çocuklar etkileniyor.
• Hayatlar değişiyor.

Bir insanın yıllarca emeğini verdiği kurumla mahkeme koridorlarında mücadele etmek zorunda bırakılması başlı başına düşündürücü bir durumdur.

Adalet geciktiğinde, çoğu zaman adaletin anlamı da zayıflamaktadır.

Sektör Toparlanacak Ama…

Evet.

• Havacılık yeniden büyüyecek.
• Yeni uçaklar gelecek.
• Yeni hatlar açılacak.
• Yeni yatırımlar yapılacak.
• Yeni işe alımlar başlayacak.

Bundan kimsenin şüphesi yok.

Çünkü havacılık tarihi bize bunu defalarca gösterdi.

Ancak bugün alınan kararların izleri yarın da hatırlanacak.

• İnsanlar unutmaz.
• Kendilerini zor günlerinde yalnız bırakanları unutmaz.
• Seslerini duymayanları unutmaz.
• Kapıları yüzlerine kapananları unutmaz.

Belki bir gün bugünün yöneticileri de o koltuklarda olmayacak.

Belki bugün karar verenler yarın farklı pozisyonlarda hayatlarına devam edecek.

Ama vicdanların hafızası uzun ömürlüdür.

Ve bazen en ağır hesap, mahkeme salonlarında değil, insanın kendi vicdanında görülür.

Son Söz

• Şirketler kâr etmek zorundadır.
• Yöneticiler zor kararlar almak zorundadır.

Ancak hiçbir bilanço insan hayatından daha değerli değildir.

Hiçbir maliyet tablosu yıllarını kuruma vermiş insanların emeğini yok sayamaz.

Havacılık; uçaklardan, terminallerden ve rakamlardan önce insandır.

Bu sektörü büyütenler, gecesini gündüzüne katan çalışanlardır.

• Krizler geçer.
• Piyasalar düzelir.
• Şirketler toparlanır.

Fakat kırılan güvenin, kaybedilen aidiyet duygusunun ve unutulmayan ahların telafisi her zaman mümkün olmayabilir.

Bugün belki rakamlar konuşuyor.

Ama yarın tarih, insanların nasıl hatırlandığını yazacaktır.

Kriz Geçer, Ah Kalır!!